نخستین روز از ماه مهر است. امروز دل بیقرارم گرمتر از همیشه می تپد و قطرات اشک پی ریز و پی در پی گونه ام را نوازش می دهند. آخر امروز می روم تا خاطرات سالیان پیش را با دیدار دوباره سپیدارهای خاطرات که مدتها پیش با دوستان خود در کنج دیوارهای قدیمی مدرسه پنهان کرده بودیم یاد کنم.

قرار همین بود...
 تو هم اگر دلت خیلی گرفت و هوای گذشته به سرت زد بیا یک ساعتی توی همین مدرسه به گذشته ها فکر کنیم.
در محوطه یک ساختمان قدیمی و متروک که تازه بر و رویی به آن داده بودند در میان این خلوت و سکوت نگاه کاوشگرم از حصار هاله اشک می گریزد و به روی تخته سیاه کاشی های گرد گرفته و میز و نیمکت های چوبین و شکسته کلاس می لغزد و بعد آرام آرام از میان پنجره پر می کشد به آنسوها. زیر درخت توت که انبوهی از برگهای زرد و قرمز زمینش را فرش کرده اند.
باد پاییزی به رسم دیرینه خویش گاه گاهی به داخل سرکی می کشد و چندین برگ زرد را روی نیمکت های ویران و شکسته کلاس جا می دهد. من سوز این باد را خوب می شناسم و هم صدای پای او را که سالها پیش همگام با طلوع مهر از پشت پنجره اتاق برویم لبخند می زد. چه می دانست که تمام شب را در شوق دیدار دوستان چشم بر هم ننهاده ام. و صدای پای او را در خش خش آرام و محزون برگها زیر گامهای پر از هیجان دخترکانی شاد و بازیگوش که در حیاط مدرسه به دنبال هم می دویدند می شنیدم.
نگاهم بر روی آواری از برگها می لغزد. شاید گنج نوجوانی ام در لابلای همین برگهاست.!..وحالا زیر همان درخت قدیمی ام در جستجوی گنج نوجوانی. زیر همان درخت که روزگاری حلقه دوستان روی سنگفرش های گرم از هرم آفتابش شکل می گرفت.
من می دانم گنج نوجوانی من اینجاست. من می دانم...

پ.ن:

1- از نوشته های قدیمی بود!

2- دیروز اولین روز مدرسه علی کوچولو بود. انگار همه خاطرات مدرسه جلوی چشمم زنده شد. این هم عکسهاش. + و + و + و +.