بنا به درخواست دوستان ترجمه پست قبلی را اینجا گذاشتم:

"حس میکنم او را عاشقانه دوست دارم...حس میکنم فریفته او شده ام...حس میکنم او باید مرا بسوزاند...نه نه ...باید به من عشق بورزد...احساسی متناقض نما!
وقتی در خواب گریه میکنم...حس میکنم قلبم شستشو شده...من این حس را خیلی دوست دارم...آرزو میکنم همیشه در همان حال بمانم... اما...آن حال تمام میشود...زمانیکه از شدت گریه از خواب بیدار میشوم.
من عاشق کسی هستم...اما او بشر نیست...من عاشق کسی هستم...اما او را نمیشناسم...من عاشق او هستم...و احساس میکنم که او هر روز با من است...من عاشق او هستم اما او خود را به من نشان نمیدهد.
چرا او اینگونه با قلب من بازی میکند؟من قلب کوچکی دارم...هر چند ناپاک و زنگار گرفته...چگونه میتوانم آنرا درخشان کنم؟...مانند طلا...مانند ماه...
آه عشق حقیقی من...هیچ کس بجز تو سزاوار عشق ورزیدن نیست...نه دوستانم...نه مادرم...نه پدرم...آه چه میگویم...نمی توان تو را با کسی قیاس کرد...نمی توان در مورد تو چیزی گفت...تو قابل تصور نیستی...تو قابل دسترس نیستی...اما من تو را احساس میکنم...در قلبم...مرا فراموش نکن ...التماس میکنم...التماس میکنم.
تو این قلب کوچک را به من دادی...کمک کن تا آنرا برای تو نورانی کنم...از تو میخواهم که قلبم را خانه خود کنی...نه هیچ کس دیگر...
کسی در شب مرا صدا میزند...کسی با من سخن میگوید...آنگاه که تنهایم...کسی هست که عاشقانه مرا دوست دارد...اما من...چه بد معشوقی هستم من...چه بد انسانی هستم...کسی مرا صدا میزند...من صدایش را میشنوم...من صدایش را با گوش دل میشنوم....
آه عشق من...چرا مرا اینجا گذاشتی...میان اینهمه سختی...چرا مرا تنها گذاشتی؟..میان گرگها...میان  عاشقان دروغی....
من او را میشناسم...او را احساس میکنم...او مرا بیشتر از خودم دوست دارد...چرا که احساس میکنم من مال خودم نیستم...از آن اویم نه از آن خودم...من هیچ چیز از خود ندارم...همه چیز از آن اوست."