من گم شدم.آیا کسی هست من رو پیدا کنه؟احساس میکنم توی یک  دریای متلاطم میون یه عالمه موج اسیر شدم راهم رو گم کردم.چطور بعضیها میتونند با ندونم کاریشون به این راحتی دنیای قشنگ یکی دیگه رو خراب کنند؟چرا همیشه وقتی حس میکنی رو قله خوشبختی ایستادی یکهو زیر پات خالی میشه؟ فکر کنم این خاصیت دنیاست.میخواد اشتباهی بهش دل خوش نکنی.تا حالا شده یه دردی رو دلت سنگینی بکنه و نتونی به کسی بگی؟اونوقت حال منو می فهمی.اینا رو نوشتم شاید یک کمی سبک شم ولی سبک نشدم.بعضی دردها رو باید قورت داد یه لیوان آب هم روش.

هر کس به طریقی دل ما میشکند           بیگانه جدا دوست جدا میشکند
بیگانه اگر میشکند حرفی نیست             من در عجبم دوست چرا میشکند؟